Goodbye Jeep

Slapeloze nachten om de beslissing te maken om hem aan te kopen. Op een afstand aankopen voordat je überhaupt in het land woont is niet niks. Toch hebben we dat toen gedaan, back in 2010. Slapeloze nachten totdat hij werd opgehaald, op die koude dag in Januari 2011. Als een kind zo blij, want een droomauto, een droom kwam uit. 3 jaar lang bracht hij ons over de roling hills van Virginia, en bestreek hij het gebied van de east coast vana Massachusetts tot aan Florida.
En bij terugkeer naar het kleine Nederland werd hij zorgvuldig ingepakt en meegenomen. Een tikkeltje te fors wellicht maar wat een plezier om in te rijden in Nederland, de Limburgse heuvels, de Belgische betonwegen, over de Duitse autobahn, de Oostenrijkse bergen of de Franse peage. King of the road, geen centje pijn als je 10 uur gezeten hebt. Alhoewel, wel in de portemonnee, want zuinig is hij niet echt. En niet licht. Dus wegenbelasting en verzekering was ook flink. Maar plezier genoeg. Toch knaagde het, want niet echt noodzakelijk om zo'n grote terreinwagen te hebben als er ook al een andere grote auto in de familie is. Toch even in de stille verkoop gezet, toen de officiële termijn van 1 jaar niet-verkopen-anders-betaal-je-alsnog-de-invoerrechten-en-BTW/BPM was verlopen. Het liep niet storm, maar enkele nieuwsgierigen bleven hardnekkig interesse hebben. Toen de meiden er lucht van kregen was de boot aan. Dramatische en hartverscheurende taferelen waren het gevolg. Dikke tranen, smeekbedes en chantage. Ratio won het toch van verstand dus we moesten sterk blijven. Maar gemakkelijk was het niet, het is voor ons en voor de meisjes het laatste stukje Amerika, de echte harde connectie met de tijd, die hiermee werd doorgeknipt. De deal werd gemaakt. Twijfel tot 1 uur voor de ophaaldatum. Grote mannen huilen niet om auto's. Maar Danny is maar 1m81 dus dan mag je best stiekem even een traan wegpinken. Dag Jeep, het waren 4 fantastische jaren. Hopelijk zal je nieuwe baasje net zo gek op je zijn. Ga nu maar.