DARF in Austria

Zonder Jeep maar met een Volvo V60 PIH volgeladen gingen we op weg naar Rauris, Oostenrijk. De V60 is een fantastische auto maar bagageruimte is beperkt door de batterijen van de electromotor, dus het was spannend of dit wel ging lukken. Nu al spijt van de verkoop van de Jeep? Het blijkt te lukken. Dus op vrijdag, na de lunch kwamen de meisjes al hossend thuis van hun Carnavalsmiddag. Vakantie! We starten de Volvo en na de sneeuwkettingen op gepikt rijden we de snelweg op.

We rijden vandaag tot aan een hotelletje in Frankfurt, zodat we op zwarte zaterdag al een voorsprong hebben op alle andere gele nummerplaten. Dat ging voorspoedig en er werd al heerlijk gedineerd. Kids spelen vrolijk met hun minimale hoeveelheid (1 boterhamdoosje ieder) playmobil - ze hebben niet meer nodig. Na een fijne nacht rijden de rustig verder richting Munchen. Het is druk, we mijden Munchen dus rijden via Regensburg-Passau Oostenrijk binnen, om om 15u op ons adres aan te komen. Er ligt aanmerkelijk meer sneeuw dan vorig jaar, en de zon schijnt volop. En die zal de volgende 7 dagen blijven schijnen. Wat een geluk! Dan begint het circus: uitrusting huren, samen met nog veel meer mensen die dit willen doen. Logistiek een ramp en een top 3 stressmoment. Maar als we dat voor elkaar hebben begint het genieten. We huren weer een appartement, dat vorig jaar een eindje wandelen van de piste lag, maar dit jaar door de sneeuw op prime locatie ligt: je kunt via de weide met skis naar de piste. We hebben de trucjes van vorig jaar onthouden: op tijd reserveren bij de gewilde restaurantjes, en beginnen onze vakantie goed. Op zondag is het menens. De lessen beginnen. We hebben 6 dagen les geboekt voor de meiden. Om te bepalen wat hun nivo is moeten ze allemaal een slalom voorskiën. Dat gaat zo goed dat beide meiden tot onze verrassing in dezelfde groep worden ingedeeld. Die groep is heel divers, van 5 (Fien) tot 13 jaar. Daar gaan ze dan. We hebben stiekem medelijden met Fien. We zien ze in de ochtend vechten om in de buurt te blijven van de groep. Tijdens de lunch is ze behoorlijk moe. Roos lijkt het gemakkelijk te hebben. Maar de leraar is positief en denkt dat het geen probleem zal vormen voor Fien. We zijn weer verrast. Maar het blijkt inderdaad terecht te zijn. Naarmate de week vordert skiet Fien gemakkelijker en is het tempo dat wel steeds hoger gaat geen issue meer voor haar. Nog steeds kapot na de les, maar de groep neemt haar op en er is geen sprake meer van verschuiven naar een lager groepje. Ze heeft ons allen enorm verbaasd, wat goed van haar! Gelukkig kreeg ze extra aandacht van Boaz, de skileraar. Die droeg haar skietjes de lift in, zorgde ervoor dat ze voor hem mocht staan in de sleepjeslift, en toen het koetsritje er was tilde hij haar meteen op de bok. Roos heeft haar drang om vooraan te skiën gaandeweg laten varen en is gaan letten op het verbeteren van haar techniek. Als we op woensdagmiddag besluiten om ze uit de les te nemen en met zijn 4en te gaan zien we pas hoe goed ze zijn geworden. Ongelooflijk. Ze gaan alle kleuren pistes af, blauw, rood en zwart. Het tempo ligt hoog. Voor kinderen met deze leeftijd is er een enorme steile leercurve die ze moeiteloos doorlopen. Wow. Konden wij dat maar. Anneke heeft skiën niet op nummer 1 staan, terwijl Danny het wel heel leuk vindt en er ook aardig weg mee kan maar ze zijn beiden te laat begonnen, in hun 20sten. Met als gevolg een veel vlakkere leercurve. Enfin. Anneke neemt nog een dag les op maandag zodat Danny zijn energie volledig kan kwijtraken door zoveel mogelijk afdalingen te maken per uur. Niet alleen skiën is leuk, het met zijn allen lunchen in de zon na een ochtend sporten in de buitenlucht, of met rode koontjes die warme choco, gluhwein of lekkere Stiegl pils drinken aan het einde van de dag vormt ook een belangrijk onderdeel van het genieten. Daar bezuinigen we niet op. 's Avonds moe maar voldaan badderen, lezen, spelletjes doen en uit eten of zelf koken, we weten er wel raad mee. Op vrijdag is het traditionele slalomskiën op tijd. Niemand is een verliezer, allemaal winnaars maar sommigen gaan sneller dan anderen. Fien was laatste, nr 14, en werd als eerste omgeroepen om haar medaille op te halen. Ze stond daar voor het publiek alsof ze 1e was geworden, zo trots. Geweldig. We denken stiekem dat ze niet helemaal doorhad dat anderen sneller waren. Dat maakt niet uit. Roos werd 7e en was ook tevreden. De verwachtingen waren hoog wegens haar beker van vorig jaar. Maar de tijden waren dermate dicht bijeen (16s84 nr 7, 16s00 voor nr 1) dat dit eigenlijk supergoed was, en dat realiseerde zij zich ook. Kortom, alles geslaagd en een heerlijke skiweek in het zonovergoten Rauris. Het dorpje is klein en idyllisch, zeker met de sneeuw. Er zijn weinig pistes, maar ook bijna geen wachttijd. Het is voorlopig voldoende en biedt genoeg uitdaging. Hoe lang nog? We zullen het weten. Proberen het nog maar een jaartje, denken we. Bevalt prima zo. We rijden op zaterdag terug, in 1 ruk, en hebben weer weinig file. We boffen. De volvo rijdt heerlijk en we missen de Jeep niet. Maar dragen hem altijd in ons hart.