DARF goes Austria

Het is een zeer late schoolvakantie dit jaar. Om te voorkomen dat we eindigen in een koude augustuseinde gaan we toch zo snel mogelijk op pad. De laatste weken zijn een beetje hectisch geweest, veel werken en veel andere activiteiten, schilder over de vloer, garagerepararie en ga maar door. Het was voor het eerst dat de plannen niet vastlagen. Pas 2 weken vantevoren werd een plan gesmeed. Eerst Oostenrijk, dan Italië, dan Zwitzerland.

Deze week was Danny voor zijn werk in Duitsland, eerst Frankfurt tot en met woensdag en toen nog in Stuttgart op donderdag. Gekkenwerk om terug te reizen en dan weer die kant op te komen. Het beste was als de auto werd ingeladen en al met Danny mee ging, en Anneke en kids nareizen met de trein, en zo geschiedde het. Het was een 1e klas reis wel een hele dag, maar toen Danny ze oppikte in Stuttgart Airport was het toch duidelijk dat dit slim was. Na nogal wat file tot na Ulm werd het rustig en doemde al snel de Alpen voor ons op. Het was nu echt vakantie. De reis route was bekend, want dit stuk reden we ook naar de wintersport in December, maar nu is alles groen en staat alles in bloei.

Na een stevige autorit rijden we ons doel, het ötztal in. Een langgerekt dal met heel mooie natuur en uiteindelijk komen we in sölden uit. We hebben een appartement in een gästhaus ergens op de berg. Oud maar schoon, zoals het altijd is. Solden is een geliefde wintersportplaats waar ze in de zomer ook toerisme willen aantrekken. We lopen een klein eindje over een bergpaadje en komen bij een restaurantje uit waar we nog kunnen eten, en lekker. Een voorbode voor de komende dagen. Na een goede nachtrust worden we wakker met een zonnetje. Het is nog koud, maar de zon is sterk. Crispe berglucht met warme zon, wat wil je nog meer. We lopen ons eerste trektochtje, buiten ons huis staan wandelwegen aangeduid. We lopen langs de ruwe rivier naar een volgend dorp. Fien is berggids en in die hoedanigheid enthousiast te maken voor zon wandelingetje. Want met Roos kun je overal komen, maar met Fien is dat niet vanzelfsprekend. Zij is meestal meteen moe. En wandelt gewoon niet graag. Zo dus wel. Ze vertelt duizend en een verhalen over blaadjes, struikjes, rotsen en dingetjes. De wandeling duurt iets langer dan gepland maar wat deert het. De beloning is een heerlijke lunch in het dorp, en een fantastische speeltuin. De terugtocht, onderbroken met wat spelen aan het water, is een eitje. We genieten en de kinderen willen lekker spelen, terwijl we in de zon lezen. Mooi. IT eten is ook gen probleem, de keuken is toegankelijk en de kinderen lusten het.

De volgende dag zijn we met de kabelbaan naar boven gegaan. Een prachtig uitzicht viel ons ten deel.  Eerst het middenstation, wat heel mooi was en waar veel werk was verzet om de zopmertoerist te begeren. Er zij overal routes uitgezet en ook aande kinderen is gedacht. We gaan nog een stapje hoger en zien de top van de berg op 3058 meter. Daar staat weer een enorm mooi en hoop gebouw, ice q dat ook niet onopgemerkt werd door James Bond en figureerde in de laatste film spectra. Er ligt sneeuw en de boomgrens hebben we al lang onder ons gelaten. De wegen en paden zijn ruw en voor Roos haar enkels niet goed begaanbaar, dus we gaan toch maar terug naar het middenstation. Daar eten we en besluiten weer naar beneden te gaan om te gaan zwemmen. In Langenfeld ligt een fenomenaal thermenbad, water verwarmd door de aardwarmte en bronwater, en daar brengen wij onze middag door. Een ontzettend chic ding waar wij geen problemen mee hebben om in te vertoeven. Een plaatje. Het dorp biedt dan ook nog eens het coolste restaurant dat we hebben gezien, een mengeling van traditionele bouw en New design. Heerlijk. Voldaan gaan we naar huis.

De volgende dag is het zondag, en het weer is omgeslagen. Danny gaat hardlopen, in de miezer. Hardlopen omlaag is niet fijn, vlak daarna maar omhoog is niet mogelijk. Toch nog wat gedaan. Daarna houdt de regen nog even aan maar als het droog is wagen wij het erop. Een andere tocht die langs ons huis loopt leidt naar een berghut. Een mooi doel om te gaan eten. Maar 1h45 is langer dan we ooit deden met Fien en dus dapper. Maar we gaan op pad. De weg is ontzettend stijl, maar met wat trucjes wordt er toch nog doorgelopen. Na 700 meter stijgen en 4 km wandelen bereiken we de hut na 2 uur wandelen, wat een enorme prestatie is voor de beide meiden. Roos met rugzak en zonder morren, natuurlijk. Jammer genoeg geen pin op deze bergwand en ons cash geld was redelijk beperkt. We genieten toch van de tocht en nemen complimenten van andere wandelaars in ontvangst. Dan begint het weer wat te regenen en maken we ons op voor de terugtocht, aanmerkelijk makkelijker en sneller maar niet ongevaarlijker. We vinden een andere route die nog sneller naar ons huis gaat en na 2km en 1h zijn we toch echt beneden aangeland. Moe maar voldaan. Het gaat harder regenen en we zitten heerlijk droog binnen. De chill muziek en wijn, kaasjes, biertje en aanmaak en chips vallen in de smaak en hebben we verdiend. We rijden s avonds naar Vent, op 1900m.  Eindpunt van deze vallei, een prachtig Panorama met vele watervallen links en rechts in deze steeds engere vallei. Daar in Vent staat een kerk en een aantal hotels en restaurants, geheel in oude traditie. We eten lekker en gaan weer terug naar solden. Nog 1 dagje Oostenrijk en dan gaan we naar italie. Die laatste dag is het nog steeds bewolkt. We wilden nog 1x een kabelbaan doen, maar het weer ziet er niet goed uit. We gaan maar naar een binnenzwembad en dat is de juiste keuze. Lekker badderen, en de kids hebben lol, de regen trekt voorbij. De hemel lijkt op te klaren maar de toppen zijn nog in de wolken. We gaan toch nog een poging wagen en nemen de Obergurgl. Kids vinden het spannend om in de wolken te eindigen. Maar er is een klimparcour waar we ze terug kunnen vinden, terwijl de wolken als mistflarden voorbijtrekken. We hebben dat in ieder geval ook meegemaakt. Het is koud, dus we gaan weer terug. Lekker de laatste schnitzel en dan naar de warmte in Italie!