Onze kinderen mogen weer naar school. Eindelijk. Fien is nu een echte scholier, geen kleuter meer. Andere klas, groep 3, andere juf. Echte tafeltjes, eigen etui, nieuwe regels. Nieuwe shcooltas. Ik ga nu leren schrijven en rekenen, zegt ze. Lezen is za al volop mee bezig. Als er iemand aan toe is geweest dan is het Fien wel. Keurig volgt ze alle regeltjes op van de juf. De juf zegt zo houd je een pen vast, en dan doet ze dat. Wij kunnen dat 100 keer zeggen maar de juf is heilig. De eerste dag mochten we even mee de klas in. Van Fien. Van de juf mag dat altijd, maar van Fien niet. Die wil dit allemaal zelf doen.
De tweede dag ging ze al sprintend van ons vandoor en zat ze al in de klas toen we net ook aankwamen. We mogen enkel nog zwaaien, en zelfs dat hebben we hard onderhandeld. Als we dan zien dat ze haar stoeltje aanschuift en met een vuistje de afstand meet tussen tafel en buik (zoals de juf heeft uitgelegd) dan moeten we vertederd lachen en weten we zeker dat het allemaal goed komt met Fien. Roos is een grote dame, en gaat naar groep 6. Zelfde kids, andere juf. Er is minder spanning in de klas, het wordt een hechte club. Volgende week al meteen op kamp en daar heeft ze nu al zin in. Geen aanpassingsproblemen, gewoon doorgaan. Ook voor ons heel fijn. Op donderdag is Anneke gestart aan opleiding leraar Nederlands 2e graads, in Sittard. Even wennen weer in de schoolbanken. Zelfstudie. Boekenlijsten. Maar goed besteed en goed voor An om weer aan de slag te gaan. Danny moet even bijzetten om kinderen op te halen, Fien weer naar ballet te brengen, eten en naar bed te brengen. Het is allemaal anders.
Ans viert haar 76e verjaardag en op vrijdag wordt ze door de vrouwen meegenomen om in Sittard te gaan shoppen. Aanvankelijk met wat aarzeling in ontvangst genomen, want Ans trekt de huidige vluchtelingenproblematiek niet. Het gaat die mensen heel slecht, en om dan maar geld uit te gaan geven aan kleding is niet wat haar bevalt. Uiteindelijk de nodige dingen maar wel de goede dingen in de uitverkoop weghalen is een kunst die je aan de meiden kunt overlaten, waarmee we uiteindelijk zorgen dat er geen overbodige rommel wordt gekocht. 's Avonds vervoegen de mannen zich in een pannenkoekenhuis in Schimmert. Heel gezellig allemaal, een mooie familie heeft ze bijeen. Ans straalt. En zo zijn we weer een jaar verder.







2 opmerkingen:
Het is natuurlijk allemaal heel spannend voor Fien . Lief zoals ze dat volgens mij dan ook vol zelfvertrouwen gezegd heeft dat ze nu gaat leren lezen en schrijven. Daarbij komt dan ook nog eens bij haar het gevoel dat ze al groot genoeg is om alleen de klas in te gaan want ze is ''tenslotte al een echte scholiere'' Voor jullie even slikken denk ik maar zeker weten als ze thuis komt van school dat ze weer als vanouds door jullie geknuffeld wil worden. Voor Roos is het natuurlijk niet meer zo nieuw maar toch ook weer spannend denk ik.
Leuk voor Ans dat ze door Anneke ,Ingrid en Jacqueline in de watten is gelegd.
Lief dat ze altijd aan anderen denkt maar zo'n dag verdient ze gewoon en dit zal het vluchtelingen probleem niet oplossen . Dat ze daar al aan denkt en rekening mee wil houden zegt al heel veel.
Mooie foto's van Ans en Fien en Anneke en natuurlijk Jacqueline en Jo. Jullie maken zo'n dag altijd zo speciaal. Mooi is dat.
Gr Gertie
En natuurlijk ook Roos . Ben haar niet vergeten maar wel vergeten op te schrijven. Gr Gertie
Een reactie posten