DARF allez a la France

Oui, het werd dan eindelijk tijd om zelf de benen te nemen. Op donderdag laadden we de Volvo in en waren we en route naar La Douce France. Ardeche was de bestemming. In een dag gemakkelijk te bereiken maar dan doen we maar niet. 6 uurtjes is genoeg, dus we gaan tot aan Dijon en nemen een hotelletje. We leren weer dat de Franse cultuur vooral laat eten in petto heeft dus vroeg eten is er niet bij, tenzij je naar de periferie van de stad gaat waar wegrestaurants en industrie samenklontert. Er is een tent die Buffalo Grill heet en er uitziet alsof hij in de US stond en bood precies wat we nodig hadden. De volgende dag voltooiden we de 4 resterende uren gemakkelijk zodat we rond 1400 bij de plaats van bestemming aankwamen, Jaujac, waar een gite stond van Nederlanders. 

Splinternieuw en o zo mooi, het was ongelooflijk wat we zagen. Een prachtig gebouw dat was gerenoveerd, fantastisch appartement met smaak ingericht. Een prachtig zwembad wachtte op ons om erin te springen. De Nederlanders hebben geen half werk geleverd, we genieten van het comfort. De omgeving is heuvelachtig en echt Ardeche Frans, nogal ongerept en kleinschalig. Er ligt een rivier die een oude vulkaanstroom bloot legt die zorgt voor fantastische rotspartijen die na geklauter kunnen worden waargenomen. Jaujac heeft een plein waar de mensen gewoon nog jeu de boulen onder de platanen. Tijd heeft echt stilgestaan hier. We doen niet veel. Zwemmen elke dag, uitrusten, lezen allemaal (inc Fien) boeken en Danny zet zijn sportschema gewoon verder door. Dit is pas tot rust komen. We bezoeken wat markten in de buurt, wandelen wat maar de hoofdmoot is gewoon rustig luieren. Heerlijk. De week wordt afgesloten met een heuse kermis op het jeu de bouleplein en de meisjes mogen 1 attractie kiezen. Dat werden dus de minibotsautootjes. Roos was even afkeurig meer we hebben nog nooit iets gezien dat zo paste als een handschoen. Het plezier spatte gewoon ervan af. Heerlijk en toch nog zo onschuldig. De zaterdag vertrokken we weer en omdat we pas om 1600 op ons volgende adres mochten aankomen, de camping Mas de Champel in Les Ollieres sur Eyrieux zo'n 60 km noord gingen we eerst zo'n 50 km zuidelijk naar de beroemde Vallon pont d'arc. Niet naar de natuurlijke uitgesleten rotsboog, maar naar de grotten Aven Marzal, waar ook een met prehistorische dierentuin is opgesteld. Over 50km in de Ardeche kun je uren doen. Wat een gedraai is dat. De wegen zijn nog smal, en tunnels zijn er neit dus alles is bergop draaien en bergaf draaien. Om tuureluurs of wagenziek van te worden. We hebben dan ook 2 patienten gekregen in deze bergen... Desalnietemin komen we toch aan in Marzal en dalen we onder begeleiding van de gids de 126 meter naar beneden. Ontdekt in 1892 en na een ongeluk pas weer in 1949 teruggevonden door een speleoloog. Die hebben gangen en trappen aangelegd en zo is de druipsteengrot toegankelijk gemaakt voor het publiek. Bijzonder om te zien, druipstenen (stalactieten en stalagmieten) vormen door mineralisering van water op een tempo van 1 cm per 100 jaar! Je kijkt dus recht terug in de tijd. In de spelonk zijn dan ook beenderen gevonden uit eeuwen en eeuwen geleden, van dieren die erin zijn gevallen (en er dus nooit meer uit konden komen). Indrukwekkend en ook koud, 10 graden was het. Na 50 minuten waren we weer boven aarde. Ernaast ligt een grappig bos met een route die het verhaal van de evolutie verteld in perspectief van de eerste dinos. Miljarden jaren terug in de tijd wordt middels een route als tijdslijn zichtbaar gemaakt. De dieren zijn op ware grootte weergegeven. Indrukwekkend. Toen was het tijd om naar de camping te vertrekken. Weer over slingerachtige wegen komen we precies om 1600 aan. We verbleven er vorig jaar voor de eerste keer in een villatent. Het kleinschalige en de omgeving trok ons erg aan, maar het douche/wc hok wilde we niet meer. We zagen toen dat er ook kleine huisjes / stacaravans waren die er leuk uitzagen, en die werd gereserveerd. Klassieke fout: we gaan van iets heel erg moois en ruims en luxe naar iets dat daar niet in de schaduw van kan staan. De stacaravan was oud, afgeleefd en ontbeerde luxe. Matrassen zijn dun en de veren doen pijn. Zelfs de wc had geen bril. Het reclameren bij de receptie gaat op zijn Frans, het zwembad is ijskoud, het weer is niet erg warm, kortom het valt ons allemaal tegen. Anneke houdt de goede moed en langzaam aan merken we dat het een kwestie van wennen is, de zon weer gaat schijnen en van het zwembad kan worden genoten ook als het water kouder is. Na enkele dagen komen ook weer opa en oma Lammers met hun caravan langs, op doorreis naar hun vaste stekkies verderop in Frankrijk. Het wordt steeds aangenamer, Fien gaat supergraag naar de animatie, er is een nieuwe speeltuin en een trampoline, het brood is heerlijk en de voormalige spoorlijn die omgetoverd is tot recreatiegebied biedt precies de uitdaging voor Danny om zijn energie kwijt te kunnen. We eten heerlijk bij het plaatselijke restaurant, drinken heerlijke rose en lopen over de kneuterige markt waar de kaas en de worsten heerlijk zijn. Op vrijdag zijn opa en oma weer vertrokken en hebben we nog een verrassing in petto: Velorail. Een fietskarretje op de treinrails. Zo'n 40 km verderop is de rails niet opgeruimd maar heeft men het idee gevat om recreatie en historie te combineren. Op het station Bouncieu le Roi vertrekt  een oude rode dieseltrein die 12 km verderop stopt en daar wacht op de fietskarretjes die mensen voort kunnen trappen (afdalend) door de 'gorge du doux', een prachtige riviervallei. We fietsen in colonne met afstand van ong 50 meter en beginnen redelijk vlak maar na een tijdje gaat het hard bergafwaats en gaan de handen van de meiden in de lucht alsof ze in de achtbaan zitten. We suizen langs de rivier, door tunnels en de stalen wielen maken een geluid over de railsstukken als ware het een echte trein. Na 1 uur zien we de trein weer en stappen we uit, stappen in de oude trein die de karretjes handig in een rij achter zich hangt en het hele zaakje weer naar boven trekt. Heel erg leuk. De terugreis is weer kronkelig, de maagjes hebben het zwaar. Maar Fien moest op tijd zijn voor de fotoshoot van haar animatieweekje waar er geknutseld en geverd werd in het thema Hollywood. Als diva wordt ze samen met Roos gefotografeerd. Dan is het al weer bijna tijd om terug te keren. De zaterdag is relaxen en zwemmen, de temperatuur is hoog. Het was mooi zo. Op zondagochtend verlaten we al om 8u15 de camping en rijden in 1 gang, door de regen en donder, terug naar Nederland. Lekker ons eigen bedje, ons eigen brood, onze eigen spullen. Heerlijk. Home sweet home. Vive Eindhoven!