Jo en Ans 50 jaar - GOUD

Vele weken staan al in het teken van 26 februari, de dag dat Jo en Ans 50 jaar geleden ja zeiden en de rest is geschiedenis die nu nog elke dag geschreven wordt. Een bijzondere dag die een bijzondere manier van vieren verdient. Er zijn voor en nadelen aan het feit dat die opdracht bij de janssen jongens ligt. Voordeel: creativiteit genoeg, het bubbelt van ideeen. Nadeel: planning is niet even sterk  bij het drietal aanwezig, of hevig gehinderd door het stevige werk/reisschema dat ze alledrie hebben - een slachtoffer van het eigen succes, zou je kunnen noemen. Al maanden geleden waren de ideeen gevormd. Het werd gaande weg fijngeslepen en gevormd. We gingen die dag opnieuw beleven. Want wij, de jongens, zijn er niet bij geweest, 50 jaar geleden, vanzelfsprekend. Maar we wisten de dag ongeveer en gelukkig waren er de foto's nog. Een bijzondere auto werd gezocht en nog op de valreep met hulp van ome Wiel gevonden. Dus op 28 februari (een zaterdag) pruttelde een 2 cylinder Citroen Ami de Pontoisestraat in....

Jo en Ans wisten dat er iets ging gebeuren maar nog niet wat. De jongens gingen naar binnen en onder het genot van vlaai en koffie werden de fotoboeken bekeken van die dag, 50 jaar geleden. En toen werd het plan uit de doeken gedaan. We gingen die dag eens opnieuw doorlopen en vastleggen. Wij alleen, zonder aanhang, gewoon de drie zonen en hun ouders. Jo kreeg zijn grijze hoed en Ans een sluier en boeket. De Ami werd gestart, weliswaar geen kopie van de Ami die Jo vroeger had maar het kwam in de buurt en daar gingen we van start. Dat was het plan. Num die Ami wilde niet starten. Dus het eerste uur waren de jongens zoet om de auto aan te slepen en te checken. Daarna ging het op weg naar de Goudoeverstraat, het ouderlijk huis van Ans., waar tante Gertje nu woont. We probeerde de foto's na te maken die toen genomen waren. En verhalen kwamen naar boven. Dat was nu precies de bedoeling. Vandaar reden we naar de kerk, precies zoals 50 jaar geleden. De gang naar de kerk die helaas op slot was, en daarna naar dat cafe op de hoek waar de receptie en de openingsdans werd gehouden toen. En verhalen en verhalen. De zon lachte ons toe, anders dan toen 50 jaar geleden, zo leerde we van de foto's, de krant van toen en ook natuurlijk de verhalen van toen. Het is toch koud en we gaan met z'n allen naar Munstergeleen, in het oude klooster dat verbouwd is na de brand en houden een heerlijke lunch. Daarna vertrekken we voor een rondje Geleen om nog meer herinneringen op te halen. Hun eerste flatje, op de Henri Hermeslaan, waar we zelfs tot voor de deur komen. Jo vertelt over de dingen van toen, de Bella scooter, de tennisbanen waar ze op uit keken van de hogere beambten, en de tijd dat jong geboren werd en later met zijn skelter over de galerij scheurde. Toen nog via de DSM en het Burgemeester Damenpark naar Danikerbos, waar we een wandeling hebben gemaakt. Daar kwamen we heel veel vroeger. De zon is lekker maar de grond is modderig wat het wandelingetje iets meer uitdaging gaf dan we wilden. En toen samen op weg naar kasteel Limbricht. Die AMi is leuk maar niet gemaakt voor 5 personen, zo weten we nu heel zeker. De zon gaat langzaam onder, de schaduwen langer als we door de poort van kasteel Limbricht de binnenplaats opdraaien. Het was een fantastische verrassing dat daar de gehele aanhang helemaal verkleed in hoge hoeden en sluiers op het gouden bruidspaar stond te wachten. Een moment dat Jo een brok in zijn keel bezorgt, als hij door de haag tuft. We maken nog wat foto's en gaan lekker naar binnen. We proosten op deze mooie dag en gaan lekker samen bowlen. Daarna wordt aan een lange tafel het eten geserveerd en hebben we een fantastische dag afgesloten met onze familie. Het feestje met de familie en vrienden volgt later nog maar deze dag was al heel geslaagd!