USA Olé Olé

Op zondag moest Danny al vroeg op pad, naar Brussel om zijn vliegtuig te halen. Een weekje USA. Een global managers forum was georganiseerd en hij mocht er voor de 2e keer nu bij zijn. Dat betekent weer terug gaan naar het oude nest. In een hotel weliswaar vlak bij de luchthaven maar hij had natuurlijk een auto geregeld en aangezien het pas maandagavond begon was de mogelijkheid zo om nog een aantal uurtjes langs memory lane te slenteren....
Er waren 350 man ingevlogen van alle uithoeken van de wereld. Een heel hotel was afgehuurd, 4 dagen meetings. Eten. Presentaties. Mag wat kosten. Een paar miljoen dollar, nog zonder de vliegtickets.... Danny klaagt niet. Het is een feestje van herkenning. Hij ziet weer heel veel bekenden terug. En in de dag ervoor ging hij op zoek naar de herinneringen die hij had. Eigenlijk was er niets veranderd, en toen de auto de snelweg opstuurde ging het op de automatische piloot. Richting Vienna. Binnendoor. Langs de mooie huizen, die nu met de kale bomen goed zichtbaar waren, over de heuvelige weggen tussen de bossen. In Vienna zag hij de school (Green Hedges). Het gele huis op de hoek dat nooit werd afgebouwd was nu eindelijk af. Ons huis op Church street was nog precies het zelfde gebleven. Geen grote plannen uitgevoerd door de oude eigenaren die daar zo mee te koop liepen. Geen energie meer aan verspillen en doorrijden, dacht Danny. Het honkbalveld van ons parkje werd veranderd. Er lag een nieuwe blauwe vloer bij de tennisbaan. Maar verder niets. De Giant was nog steeds dezelfde. De taarten vitrine waar we zo vaak voor hebben gestaan nog steeds om te smullen. De kassamedewerkers ook. Danny bracht mega koekjes en wasmiddel voor Anneke mee. Dat klinkt denigrerend maar Anneke hield van de Tide geur. Daarna naar de shopping, om boeken voor Roos te zoeken en wat leuke kleding voor Fien en Roos. Danny kocht (zoals altijd) nog een paar overhemden bij Macy's waar ze korting op korting gaven bij de kassa. Als vanouds. En de service was ook weer als vanouds. Nieuwe printer cartridges had Danny naar NL meegenomen maar die deden het hier niet. Toen hij een willekeurige Office Depot binnenliep zonder bon werden de spullen aangenomen en kreeg hij er meteen geld voor terug. 1.5 jaar na dato. Zoals vanouds. Niets veranderd dus. Het eten was prima maar overdone. De Coke light was ouderwets lekker. De KMart verkocht nog altijd wapens voor kinderen. Wondere wereld, maar vertrouwde wereld. Toen het donderdag werd was het tijd om afscheid te nemen. Waarschijnlijk nu voor goed. Exxonmobil verhuist in April naar (Houston) Texas. Daarmee zal hij zakelijk niet meer terugkomen in Washington. En, op korte termijn ook niet echt met het gezin. Het was mooi geweest. We koesteren het nog elke dag. Het begon te sneeuwen.... Zoals vroeger.
Bij aankomst op vrijdag ochtend ging hij meteen door naar het werk. En kwam pas weer om 1800 aan in Eindhoven, waar de meisjes zwemles hadden. Het was een warm weerzien op het koude ijs. En het winterweer had nog meer in petto want op zaterdag kwamen dikke vlokken sneeuw uit de lucht. Sneeuw! Niet zo veel als eerder maar de meisjes gingen met papa erop uit. Vooral sneeuwballen gooien was een geweldige bezigheid dit keer. We stookten ons hout hok leeg en zelfs de kerstboom ging in vlammen op. De meiden op de bank, onder een dekentje. Roos leest Jan Jans en de kinderen. En Fien leest! Elke dag steeds beter maar oefent volop! Wij aanschouwen het. Een goed glas wijn erbij en het is fijn om thuis te zijn. Samen. Als vanouds. Maakt niet uit waar, we maken het overal wel gezellig.