Darf in Italie

Herstvakantie breekt aan. Onze eerste in Nederland met 2 schoolgaande kinderen. We blijven trouw aan onze hobby dus we trekken er op uit. En als je dan bijna naast de startbaan van Vliegveld Eindhoven woont, waarom dan niet vanuit hier vertrekken. Na een korte zoektocht bleek Ryanair 4 stoelen voor een zacht prijsje aan te bieden naar Brindisi, in Puglia, helemaal onderaan de hak van Italie. Dus, de traditie zet zich voort. DARF goes Italy.

Na een heerlijk en onnederlands warm weekend waar nog de 24 graden werd aangetikt sloeg het weer in Nederland deze week om. Regen en storm werd voorspeld. Dus perfect moment om dit te ontsnappen. In Puglia tikten ze al weken de 26 graden aan. Jammer genoeg niet deze week. De herfst zou inzetten. Toen we in Brindisi landden was het al 7u 's avonds, en al donker en best fris. We pikten een huurauto op en moesten ongeveer op de tast door dit pikkedonker Italie onze weg vinden naar een Agritoerisme pension, een pension op het landgoed van een 'boerderij' in Ostuni. We hadden doorgegeven dar we graag om 8uur nog aanschoven voor een hapje. Om klokslag 8 draaiden we het erf op van de Masseria Salinola. Een prachtig pension met een fantastische touch. Omdat het donker was konden we het niet geheel op waarde schatten maar de volgende dag zouden we onze ogen uitkijken. We konden meteen aanschuiven, een tafel was gereserveerd, en de pasta voor de meisjes werd geserveerd, terwijl wij genoten van een fantastisch menu met natuurlijk antipasti, primi, secondi, fruit en daarna dessert. De meiden aten een verkleinde versie maar bleven gewoon wakker. Het was vakantie dus het mocht. De rose fles ging ook op, het was vakantie dus het moest. Onze kamer was een 2 kamer appartement in wit uitgevoerd, geheel in de stijl van deze boerderij, het dorp Ostuni en eigenlijk heel Puglia, zo bleek later. Een prachtige plek. De volgende dag was het heerlijk weer, 24 graden en geen wolkje aan de lucht. De meisjes deden hun bikini aan en gingen meteen op weg naar het zwembad. Jammer genoeg is het geen verwarmd zwembad en met water van 16 graden was dit niet lang uit te houden erin. Toch nog heerlijk geplonsd. 's Middags gingen we op pad naar het dorp Ostuni. Het light prachtig op een heuvel, als een verdedigingsveste - dit bleek inderdaad de functie van oudsher. De smalle straatjes met witgekalkte huizen, muurtjes en stenen waren prachtig en zeer goed onderhouden. Een lust om doorheen te wandelen. 's Avonds hadden we maar weer een tafeltje geboekt op onze masseria, en het eten was wederom verrukkelijk. Alles is zelf gemaakt, alles komt van eigen land, geen enkel ingredient komt uit een zakje. Wat een feest. De wijn ook overigens.

De volgende dag was de ochtend ok en zonnig, dus het dappere duo ging weer met goede moet naar het zwembad. Ook papa weer in het water, maar het is bitterkoud. We besluiten de middagboterham op het strand te nuttigen. Het weer begint om te slaan. Het is dezelfde depressie die storm veroorzaakt 2000 km verderop in Nederland die nu roet in het eten gaat gooien in het zuidelijke puntje van Italie. We proberen een plekje te vinden om naar het strand te wandelen. Het blijkt dat italianen heel anders denken over strand toerisme. Het gaat georganiseerd, toegang tot het strand gaat enkel via land van iemand anders (lees: een beach club). Die zijn nauurlijk in dit naseizoen uitgestorven dus we kunnen onder hekken over muurtjes toch bij het strand komen, maar dat is toch wel vreemd. Op het strand is het ook een bende. Veel rommel dat niet is opgeruimd na het seizoen. Jammer maar helaas is dat toch een teken van veel zuidelijke landen. De rommel die je ziet langs de wegen is ook treurig. Je vraagt je af waar hun geweten is. Enfin, aan de kust blijft het toch nog aangenaam maar als we verder rijden om wat dorpen te leren kennen komen we in een regenbui en slaat het weer om. Het wordt ineens 14 graden en het regent. Als we bij Alberobello aankomen regent het nog maar we laten ons niet kennen en trekken de regenjassen aan. Goede keuze: 1) er zijn geen toeristen en 2) de regen hield er na 5 minuten mee op. Alberobello is de stad met 1000 trulli, een typisch bouwwerk dat eeuwen oud is en gebouwd werd van losse stenen, zowel de muren als het dak, omdat je dan vroegen geen belasting hoefde te betalen. Puglia staat vol met deze bouwsels. Zeer sfeervol is het zeker. Het is Alberobello gelukt om dit goed te conserveren en is daar middels Wereld erfgoed vermelding bij Unesco wel zeker in geslaagd. Zeer de moeite waard, maar we stellen ons voor dat het hier in de zomer wel eens heeeel druk kan zijn. We reizen via andere dorpen terug en dachten lekker een pizza te gaan eten in ostuni, ons eigen 'dorp'. Helaas blijken de italianen niet voor half acht het vuurtje te stoken, dus in plaats van rond te slenteren in het donker gaan we gewoon weer terug naar onze eigen masseria en schuiven aan voor wederom een heerlijk maal. De laatste dag is het pet weer, maar de buienradar voorspeld dat het in Lecce, zo'n 70 km zuidelijker, lang droog blijft en zelfs zon zou geven. Het is een hele mooie stad bekend om de vele kerken die hier wel op elke hoek van de straat lijken te staan,  en we wandelen lekker op ons gemak en hebben dan eindelijk een pizza in een fantastische trattoria in het historisch centrum van Lecce. Als Anneke van de meisjes haar verjaardagskado krijgt, mooie aardewerk schaaltjes, zijn we allemaal in onze nopjes en keren we weer terug. Onderweg stoppen we weer ergens bij het water en trotseren we de kou voor de laatste maal. Morgen vliegen we terug. Maar niet voordat we ons laatste avondmaal nuttigen in dit super charmante en tegelijker tijd hippe pensionnetje. Ryanair vliegt ons op tijd naar Eindhoven terug en hebben we nog nooit zo snel weer op de bank thuis gezeten. De wielen raken om 15u35 de landingsbaan, en  het is 16u00 als wij de was in de wasmachine stoppen. Een snelle break naar diep in het zuiden van Europa; er zullen er nog meer volgen, vanuit Eindhoven!