Hollen en Stilstaan

Danny is weer vol aan het werk. Bijna elke dag was er weer een andere bestemming, met auto trein of vliegtuig. En de wekker gaat dan soms om 4u30, en is hij niet terug voor 22u. Het is een week van hollen. Op zaterdag is dan eindelijk de rust van het weekend aangebroken, zo dacht hij.

Roos had een kinderfeestje georganiseerd, naar goed Nederlands gebruik, thuis met vriendinnen. Nou dat hebben we geweten. Het is ofwel dat de 8 jarigen veel meer noten op hun zang hebben dat alle jaren daarvoor, ofwel het is omdat dit Nederlandse kinderen zijn. Het was een groot kakelfestijn en een erg drukke boel. We dachten dat meisjes zo rustig waren? Nee, of, niet meer nee. Anneke had haar juffrouwen taktiek nog niet verleerd en kon op die manier de boel zo nu en dan effectief in goede banen leiden. Gelukkig. Het was toch wel heel gezellig. Taart eten, kadootjes, en dan knutselen. Tussendoor nog wat spelletjes, sjoelen, grabbelen, en natuurlijk frietjes en een ijsje. Tot in de puntjes voorbereid en volgens draaiboek afgewerkt. Om 6 uur waren we toch erg blij dat de ouders er weer stonden. Het was een dolle boel, maar nu was het toch wel echt tijd om weer even te relaxen. Het weer zat reuze mee dit weekend. De zondag was deels hollen, maar dit keer omdat Anneke en Roos aan de kidsrun mededen hier in onze wijk. Vorig jaar in Washington, nu in Meerhoven. 2.2 km, eitje, zo bleek. Roos had de mile van vorig jaar nog in gedachten en vond dit eigenlijk maar een klein rondje. Ze wordt dus echt groot. 8 jarig meisje. Ik mag het niet zeggen maar bleef je nog maar even klein. Gelukkig hebben we Fientje nog die nog echt een beetje kleiner is. Doodmoe van een week school, zwemmen, dansen, een kinderfeestje op zaterdag (in de dierentuin) en soms houd je je ogen dan niet meer open en val je gewoon op de grond in slaap. Blijf jij ook nog maar even klein. Kan de klok even stil blijven staan? Hij holt zo snel....