DARF back IN THE USA (MET FOTOS)

Het is spring break, maar dan in Nederland. 2 weken maar liefst. Toen we in januari de KLM werelddealweken voorbij zagen komen wisten we het eigenlijk meteen. Why not. Why not een klein bezoekje aan onze oude omgeving? Een klein beetje nostalgie, een klein lesje voor de meisjes dat afscheid niet altijd definitief is? Why not. Op zondag 27 april vertrokken we naar Washington....

Opzettelijk niet te drukke agenda gemaakt, maar wel 1 weekje Vienna meet&greets en 1 weekje met z'n 4en ergens anders. De vlucht was gemakkelijk, want de KLM screens staan bol van kids activiteiten. En toen waren we weer in de US. Verrassend gelaten gingen de meiden mee in het bezoek. We maakten kwartier op in Reston in de Springhill suites. Vanuit daar zouden we de diverse afspraakjes  na. De kids hielden het zondag vol tot 7 uur pm, maar toen vielen ze om (1 uur in de nacht oor de Europese biologische klok). Om natuurlijk week om 3 uur am wakker te worden (9 uur am Europese tijd). We weten dat we dit in 2-3 nachten kunnen terugbrengen naar normaal ritme, dus dat komt wel goed. Op maandag gingen we wandelen in de botanische tuin / park vsan Meadow Lark, waar de meiden vroeger veel hebben gespeeld. En rijden we rond in Vienna (o.a. langs on oude huis waar Fien eindelijk wild reageerde en helemaal van ondersteboven was) en spelen met kindjes van de Nederlandse speelgroep, waar het speelhuis van Opa Jo terecht is gekomen en een nieuw huis heeft gevonden. 's Avonds had Roos een date met haar vroegere klasgenootje Ayana die van niets wist...een prachtig moment van herkenning. In ons favoriete restaurant van Reston, Vapianos, kwamen we allemaal op adem. Op dinsdag gingen de meisjes een ochtend naar hun oude school (Roos in schooluniform). Het was aangekondigd en het ontvangst met de leraren en kinderen was groots, met vele verbazende gezichten van ouders die dit niet konden plaatsen (huh, jullie waren er toch niet meer?). Fien hangt overigens met foto aan de muur in de gangen (zie foto). Het was een feest van herkenning voor Fien en voor Roos. Fien was een beetje zenuwachtig want haar Engels was inmiddels hard achteruitgegaan vwb spraak. Gelukkig pikte ze het snel op en is er niets mis met het verstaan van Engels. Ze ging als vanouds de klas in en deed gewoon weer mee. Roos sloot eerst haar oude Grade 1 juffen in de armen en toen ze bij haar nieuwe klaslokaal  van Grade 2 in het nieuwe gebouw aankwam brak er een explosie van emotie los. Een group hug in optima forma. Geweldig. Wij namen afscheid en Anneke had een koffieafspraak met haar expat vriendinnen die erg leuk verliep. Het regende inmiddels pijpenstelen, een echte zondvloed. Na school gingen we pannekeken eten in ons favoriete crepe restaurant, shoppen we in Tysons voor de meisjes en eten we bij ons favoriete Italiaans restaurant in Vienna. De commute terug naar het hotel was pijnlijk maar de hoofdjes waren vol met herinneringen. Op woensdag gingen de meiden weer, maar dit keer ging Roos een hele dag en met haar beste vriendinnetje Alexandra naar huis mee om te spelen. En Fien had een afspraak met haar beste vriendinnetjes Brigit en Lydia om ijs te eten bij de Red Mango en daarna thuis te spelen. Dat betekende dat wij na het ijsje (dat behoorlijk in het water viel door de aanhoudende moesson regen) een vrije middag hadden!  en dus gingen we lunchen in ons favoriete restaurant Maple Ave... Als we Fien daarna ophalen babbelt ze er weer vrolijk op los in het Engels.  Het park waar we dinsdag zo fijn hadden gewandeld was ondergelopen zagen we op de terugweg.... De regen was zo intens dat er flash floodings waren - de straten kunnen de regen niet verwerken en lopen onder in dit glooiend gebergte. Watervallen kwamen naar beneden. We aten een salade met Fien en daarna gingen we Roos ophalen van haar playdate. 

Donderdag een dag voor ons allen samen, met een bezoekje aan de Washington Zoo. Het is weer warmer geworden gelukkig en de meiden genieten zichtbaar. 's Middags hebben we nog een afspraak met Jackson, Fien's maatje van het eerste uur. Die twee zien elkaar en spelen als vanouds. Daarna gaan we BBQen bij Bram en Nienke, die eigenlijk onze plek als nederlanders in Vienna, op de school en bij Esso geruisloos hebben overgenomen. Wij gingen, zij kwamen, met hun meisjes 3 en 5 jaar oud. Bram heeft zelfs een Saab cabrio gekocht! 

Op vrijdag maken we ons op voor het vertrek uit Vienna. We pakken onze spullen in en gaan na een lunch bij de Wholefoods (pizza!!) naar de school waar de klas van Roos hun Grade 2 play opvoeren. Roos mag zelfs bij de reprise en het applaus op het podium komen als speciale gast verwelkomd. Dan is het echt genoeg, en vinden we het nu echt tijd om Vienna achter ons te laten. Roos en Fien zijn opgewekt, niet treurig en hebben volgens ons toch wel geleerd dat afscheid nemen niet altijd definitef is. Maar, om eerlijk te zijn, de kans dat we hier nog eens terug zullen komen zal klein zijn. Vele expat collega's zullen terugkeren of naar Houston verhuizen, waar ons bedrijf per July 2015 naar toe verhuisd. Het is mooi geweest zo! We maken ons op voor een vliegtrip naar Miami. In de avond reizen we zonder vertraging en komen rond 22uur aan met de taxi bij het prachtige Mandarin Miami hotel. Een 5 sterren hotel dat dankzij ExxonMobil een speciaal tarief toestaat voor ons. Een prachtige plek aan de baai om Fien d'r verjaardag te vieren. Officieel morgen, maar eigenlijk nu al, want volgens Europese tijd al geboren. ls we de prachtige hotelsuite inlopen hangen er ballonnen en staat er een heerlijke taart te wachten, met felicitaties voor Fien. Ze voelt zich een echte prinses. En als we het balkon betreden om de spectaculaire skyline van Miami te bekijken wordt er verderop vuurwerk afgestoken. FIen denkt dat we dat ook voor hebben geregeld en is totaal onder de indruk. Ze valt met een smile in slaap in het grote hemelbed. Het kon niet mooier.

Fien wordt wakker tussen de vlaggen en ballonnen en kado's. 5 Jaar! Wat een mijlpaal. En alweer vier je die in Amerika, de 4e keer op rij. Het weer is heerlijk, 29 graden en we ontbijten heerlijk luxe. We verwennen haar met aandacht en een heerlijk verblijf in het luxe verwarmde zwembad. 's middags begeven we ons naar de stad en eten we aan het water bij een italiaan waar ze door de cubanen (jaja) wordt toegezongen als Juanita bij het toetje. Als er dan ook nog een draaimolen staat en een ritje kan worden gemaakt dan is het de icing on the cake. We slenteren voldaan terug naar het mooie hotel, waar ons prinsesje moe maar voldaan met een glimlach in slaap valt. 5 jaar. Jeeminee.

We verkassen de volgende dag naar het strand van Miami South Beach. Hier waren we al eerder geweest en dat beviel wel. Nu nemen we intrek in de Marriott om de upscale een beetje vol te houden. Een mooi hotel in het minder drukke gedeelte van South Beach met zwembaden en strand. Hier spenderen we de volgende 3 dagen voornamelijk in het zwembad en op het strand. We eten, drinken en zwemmen. Heerlijk 29 graden, het kan niet beter. South Beach is Art Deco, azuur blauwe zee, palmbomen en Cubaanse invloeden. Miami, we zouden er best kunnen wonen. Jammer dat Exxon hier het kantoor heeft gesloten (daar heb ik nog een stevige vinger in gehad)... Op woensdag vliegen we na een ochtend zwem dip weer terug naar Washington. We verblijven in Arlington, en gaan niet meer terug naar Vienna. We gebruiken de tijd goed, want 's avonds lopen we over de key bridge zo Georgetown binnen. Een feest van herkenning. En een heerlijk restaurant van toen dat er nog steeds is. Op donderdag is het al weer tijd om in te pakken. We hebben een huurauto die ons in staat stelt om nog rustig aan wat sights te see-en. Het Iwo Jima monument, en het Nederlands klokkenspel dat we als allereerste bezochten toen we hier net kwamen wonen. Het biedt een fantastische view op Washington met het Lincoln Museum, Wash Monument en Capitol in in lijn. We besluiten nog een laatste keer te waterfietsen, op de Tidal pool, langs Jefferson en Martin Luther King. We rijden daana nog langs het Capitool, lunchen bij Pain Qutidien in het Union Station, bezoeken snel het Post Museum nog even en dan rijden we terug naar Dulles Airport. Het is voorbij. We zwaaien naar iedereen en gaan met opgeheven hoofd weer terug. Voor het laatst waarschijnlijk.... Bye bye Washington!